Jos Holman

Bracht haar jeugd door in Oostwold ( W.K.), maar omdat ze van R.K.-huize was, ging ze al vanaf de kleuterschool naar de R.K. meisjesschool “achter de A-kerk”in Groningen. Onder invloed van de nonnen, leerde ze al vroeg het verschil tussen jongens- en meisjesscholen en rangen en standen kennen. De taal in kleur en geur, van sociale en politieke stromingen, werden haar door de ouders, als gevoelswaarde meegegeven.Ze werkte bij  het bedrijfslab voor grond- en gewasonderzoek en daarna enkele jaren bij Wolters-Noordhof, uitgeverij van schoolboeken. Ze trouwde in 1961 en kreeg 2 zoons. In 1969/1970 kreeg ze veel publiciteit voor haar aktie voor Biafra. In meer dan 40 jaar dat Jos nu in Kollum woont, heeft ze een spoor van activiteiten achter gelaten, zowel op maatschappelijk als sociaal en cultureel gebied. Ze was 6 jaar actief in het “actiecomité Lauwersmeer”( tegen militair oefenterrein).Ook zette ze zich in voor speelstraten voor de kinderen. Toen ze als “bezorgbakker”haar brood ging verdienen, verpakte ze haar suikerbrood in een gedicht. Als mede organisator van de “Kunst aan Huis”route was ze uniek in haar omgeving, evenals haar “Poëzie Hut”waar ze groepen ontving om gedichten voor te lezen. Ze haalde diverse t.v.- en radioprogramma’s, waaronder “Van Gewest tot Gewest”en N.C.R.V. “de Stoel”. Om het behoud van de natuur heeft ze veel strijd gestreden. In haar “Beenakkervlet”, een antieke roeiboot, konden mensen mee om met trekharmonica, de muziek en via haar gedichten, de taal te horen, die vanuit haar hart van mens tot mens, kwetsbaar als een dichter is, laat zien en horen, wie ze is. Ze werd straatmuzikant. Ook oma van 3 kleinkinderen. Een levende schrijver, die nog veel van zich zal laten horen, in haar gedichten, exposities, of op dakpannen. Veelzijdig “ain Grunneger in Toal en Taiken”haar bewustwordingsproces. Vrede en alle goeds, voor allen, die haar zielsverwanten zijn, of waren en uit dankbaarheid, die haar leven tot Poëzie maakten.